Hier is mijn versie van de feiten: uit de mond van de Duistere Donderfee die met haar toverstafje her en der prikjes uitdeelt. Maar waarom gelooft niemand haar, wanneer ze zegt dat die prikjes goed bedoeld zijn?
Mijn verhaal begint in Brussel alwaar ik op slinkse wijze al met CMS afgesproken had om samen de trein naar Leuven te nemen, zodat we al ruimschoots de tijd kregen om over koetjes en kalfjes te keuvelen. Koetjes zijn namelijk zijn specialiteit, you know! (naast “eten” natuurlijk, maar dat is jullie waarschijnlijk ook al enigszins in het oog gesprongen de laatste tijd). Eenmaal in Leuven stapten we gezwind naar zijn kot om er wat spullen achter te laten. Wisten jullie trouwens dat CMS zijn stapsnelheid omgekeerd evenredig is met zijn beenlengte? Daarna haastten we ons terug naar het stationsplein om eventueel reeds vroeg aanwezige bloggertjes uit hun nieuwsgierigheid te gaan verlossen. En ja hoor, daar stond iemand die verdacht veel leek op het bontkleurige hippie-achtige meisje dat vroeger nog op Kuusou haar designtje geprijkt heeft, inclusief gele broek! Kuusoutje zal zich het eerste moment wel koortsachtig hebben zitten af te vragen wie die twee zonderlingen nu wel waren, maar we hebben ons natuurlijk snel geopenbaard. Daarna was het nog bang afwachten op de komst van andere bloggertjes. Ze zouden ons toch niet in de steek gelaten hebben? Toen we dan reikhalzend uitkeken naar de zoevende ster (Twinkeltje!) werden we plotsklaps in de rug aangevallen door Karel. Het hoedje dat ik me schrok, verscheen terstond op Karels hoofd! Ik ben dan ook de boze toverfee, niet waar?
Na nog enkele minuten gedraal werd de hoop op nog meer volk overschaduwd door een donkere wolk en besloten we richting Quo Vadis te vertrekken om daar de hongerigen onder ons te spijzen. Waarom zie ik CMS nu plots blozen? Daar hebben we gezellig getafeld en gekeuveld en blijkbaar heb ik al snel mijn reputatie eer aangedaan. De spaghetti was van een zodanige omvang dat ik met schaamrood op de wangen een halve portie moest overlaten. Of was mijn maag misschien niet in orde wegens het te lang vertoeven in een klotsend zeemansmilieu? Dat zou misschien ook verklaren waarom CMS forfait moest geven, al denk ik dat die halve pot olijfolie die hij over zijn pizza uitgoot, er ook wel voor iets tussen zal gezeten hebben! Met mij kan je in ieder geval nooit twee keer naar hetzelfde restaurant gaan, daar zorg ik altijd wel voor!
Dan was het tijd om de parkeerschijf van een niet nader genoemd lid van dit olijke vijftal te gaan verzetten en onderweg deze mini-meet op gevoelige plaat vast te leggen. Er moesten in ieder geval bewijzen van zijn, maar die bewijzen mochten ook niet alles onthullen! Daarom besloten we maar onze kontjes te laten vereeuwigen, kwestie van de spanning er nog wat in te houden. Voor iedereen die wil weten hoe we eruit zien heb ik maar één boodschap… kom gewoon naar de volgende mini-meet!
|
Net voor de start van het optreden baanden we ons een weg doorheen de talrijk opgekomen massa om een plaatsje te veroveren in de voorste regionen, zo ongeveer net achter de lading gillende tienermeiden (dat er ook nog gillende twintigers bestaan zal later nog aan bod komen, denk ik). Het plein was echt wel volgelopen, maar toch was het er comfortabel vertoeven. Een mens had nog ruimschoots ademruimte en bewegingsvrijheid, een echte luxe in vergelijking met de sardienachtige toestanden tijdens sommige concerten op Werchter! We waren net op tijd. Het eerste nummer was alvast een instrumentaal nummer dat mij al helemaal in de mood bracht (ik zal veiligheidshalve de rol van Yves Barbieux z’n fluit van daar maar niet bij vermelden zeker?). Gedurende enkele, afwisselend up-tempo en rustige nummertjes vertoefde ik in hogere sferen, tot ik plots ontwaakte en oog in oog stond met gezonnebrilde groepsleden die hun wijsvinger schuinsgewijs in de lucht staken. Het opzet daarvan werd al gauw duidelijk toen de eerste tonen van de disco-intro van “Get reel” weerklonken. Het Leuvense publiek liet zich gewillig verleiden tot deze disco-moves, maar het is hen vergeven, Urban Trad is dan ook behoorlijk onweerstaanbaar. Wisten jullie trouwens dat CMS linkshandig is? Ik kon mijn lachsalvo bijna niet bedwingen toen ik honderden rechterwijsvingers de lucht zag ingaan, terwijl CMS zijn linkerhand de hoogte inschoot! Dit brengt me trouwens bij een interessante theorie, die zeker nog het onderzoeken waard is: volgens mij is er een verband tussen linkshandigheid en taalvaardigheid. Echt waar, in mijn klas bij de vertalers-tolken was het percentage linkshandigen echt beduidend hoger dan normaal en het waren ‘toevallig’ ook allemaal de beste vertalers! Nu ja, dan moeten we ook eens gaan onderzoeken of er ergens een ander verband bestaat dat dan weer CMS zijn hardnekkige tikfouten kan verklaren… Wisten jullie ook dat Twinkeltje, net als ik, een echt dansbeest is? Een heel optreden lang stonden we lustig te dansen achter CMS z’n torso. Ik hoop dat de luchtverplaatsingen die we daarbij veroorzaakten hem niet te veel gehinderd hebben, want zelfs Kuusou en Karel die vóór hem stonden leken erdoor heen en weer te wiegen.
Na het disco-intermezzo, was het de beurt aan “Sanomi”, het songfestivalnummer dat had moeten winnen, hoewel het lang niet mijn favoriete Urban Trad-nummer is. Daarna kregen we als verrassing een voorsmaakje van de nieuwe cd, waarin Yves Barbieux de fluit inruilt voor een soort rap-gewauwel. Ik weet niet of het aan het geluid lag of dat het gewoon mijn ding niet zo is, maar in ieder geval begon ook de hemel te protesteren tijdens deze song, die passend “l’air” gedoopt was. Gelukkig was het een heel lieflijk regentje, een dwarrelende regen die eerder als een streling over ons heen gleed, zonder al te veel nattigheid achter te laten. Vervolgens kwam de tweede verrassing op het podium: de enthousiaste Galicische meiden van Ialma, met hun stemmen die door merg en been gaan! Na afloop van ieder nummer probeerde ik hun stemgeluid te evenaren. Verrassend genoeg heeft CMS daar nog net geen blijvende gehoorschade aan overgehouden. Ze maakten nummers als “La Belle Jig” en “Vodka time” in ieder geval tot onvergetelijke momenten.
Top Voor we het wisten was het concert voorbij. Toen kwamen Karel en Kuusou nog eens af met het droevige nieuws dat ze ons al zo vroeg zouden verlaten. We zijn ons verdriet dan maar gaan verdrinken in café De Blauwe Schuit. Het werd een gezellige after-babbel. Iedereen was het er roerend over eens: het was goed geweest. Het moment voor het afscheid naderde. Terwijl dat het arme Twinkeltje met de fiets huiswaarts moest keren, had ik het voorrecht om nog meer dan een uurtje in CMS gezelschap te mogen vertoeven in de wagen op weg naar Gent. Daar vertelde ik hem onder andere over mijn plannen om een zelfhulpgroep voor breedsprakerige mensen op te richten. Hij had zijn laatste verhaaltje op een schrijverssite gezet en daar vonden ze dat hij valse spanning opwekte. Ook ik weet wat het is, want elke keer als ik in het Nederlands een artikeltje schrijf in MS Word, begint mijn vervloekte grammaticacontrole al vanaf de eerste zin ostentatief ellenlange gekartelde groene lijnen te zetten, met als toffe mededeling: breedsprakerigheid… Net als nu dus ;-)
Top
|
