Werchter 2004 Day 4

Day 1
Day 2
Day 3

Lamb

Lamb zette zijn set in met het meeslepende instrumentale “Soft Mistake”. Daarna volgden nog twee –voor mij, iets minder toegankelijke– oudere nummers, vooraleer ze tot het bekendere werk overgingen met “Heaven” en “Gabriel”.

Tijdens “Gabriel” leek de zon even te willen doorbreken, maar ze veranderde op het laatste nippertje van mening. Gelukkig vonden we al meer dan genoeg licht en warmte in de persoon van Louise Robinson die alleen al met haar stralende glimlach en haar knaloranje topje heel de weide wist te verwarmen. Toegegeven, soms werd ze wel wat melig, toen ze bijvoorbeeld vertelde dat het voelde alsof ze “thuisgekomen was” op Werchter, maar hoe kan je dat zo een frêle charmante dame met zo een immense stem en uitstraling in ‘s hemelsnaam kwalijk nemen? In de tweede helft van de set zat de sfeer er goed in en één van de sympathieke heerschappen op het podium deed er nog een schepje bovenop. Hij vroeg aan het publiek of het wilde gaan neerzitten om dan na enkele tellen met zijn allen terug recht te springen. Na dit kunstje werd het publiek beloond met het kippenvelnummer Gorecki. Daarna volgde nog een nieuw nummer, waarna ze afsloten af met het etherische “One”. De band wilde het podium niet verlaten vooraleer ze het lieftallige publiek in alle mogelijke poses gefotografeerd hadden en met de wijze woorden “We had a wicked time” nam Louise afscheid van ons. The pleasure was entirely ours, Louise!

1. Soft mistake – 2. Gold – 3. All in your hands – 4. Heaven – 5. Gabriel – 6. Till the clouds clear – 7. God bless – 8. Sun – drum intermezzo – 9. Gorecki – 10. Fly – 11. One

Top

PJ Harvey

Concert pics

Tijdens PJ Harvey heb ik een rustpauzetje ingelast. Enkel een paar fotootjes getrokken voor de liefhebbers. Iedereen die haar enkele jaren geleden op Torhout gezien had, in haar spannend roze pakje, was waarschijnlijk benieuwd naar haar outfit... die oranje-geel bleek te zijn deze keer.

1. The life and death of Mr. Bad Mouth – 2. Whores hustle – 3. Who the fuck? – 4. The letter – 5. Dress – 6. EVOL – 7. A perfect day Elise – 8. Victory – 9. Down by the water – 10. Good fortune – 11. Meet ze monstra – 12. Cat on the wall – 13. Harder – 14. Taut – 15. Big exit

Top

Pixies

The Pixies eindelijk eens live kunnen zien was “the chance of a lifetime”. Ik greep ze en kwam niet bedrogen uit. Al vlak na PJ Harvey vatte iedereen zo dicht mogelijk bij het podium post om hun helden eindelijk (nog) eens te mogen aanschouwen. Al grappend zei ik nog tegen mijn vriend “Ik hoop dat het begint te regenen, dan hebben we lekker veel plaats”, want ooit had ik eens een concert van Frank Black gezien op Pukkelpop in de gietende regen. Mijn onopzettelijke gebeden werden verhoord, maar de fans weken geen voetbreed. Gelukkig was het maar een kortstondig miezerig regentje. Toen “le moment suprême” dan eindelijk aangebroken was, explodeerde de hele weide (gelukkig met minder schadelijke gevolgen dan de gasontploffing op de camping…). Iedereen bleek bijna alle nummers van de Pixies uit volle borst te kunnen meebrullen. Het was niet altijd even esthetisch verantwoord als je achterbuur toevallig weinig zangtalent had, maar toch, de sfeer was “wicked” om het met Lamb’s woorden te zeggen. Naarmate het optreden vorderde, leken zowel Black Francis als Kim Deal er steeds meer plezier in te krijgen en vertoonden ze zowaar af en toe een brede glimlach. En neen, ik denk eigenlijk niet dat dit een glimlach met dollartekentjes in de ogen was. Net zoals het voor ons een enorme kick gaf om hen live te zien, moet het voor hen toch ook wel een kick geven om -wat mij betreft nog steeds terecht- op de handen gedragen te worden!

Top

Placebo

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het concert van Placebo niet echt in de vuurlinie meegemaakt heb. We zijn naar achteren gegaan omdat we Placebo nog niet zolang geleden in Duitsland gezien hadden als afsluiter op het M’era Luna-festival. Eens je niet meer bij het actieve deel van het publiek staat, is het natuurlijk moeilijk om nog iets van de sfeer te voelen. Ik kan enkel zeggen dat ik de indruk had dat Placebo het publiek heel goed mee had. Het kan ook moeilijk anders, want de ene hit volgde de andere op, wat zelfs Placebo-leken als ik niet koud kon laten. Zelfs vanuit de achterste regionen van de weide leek het een stevig en degelijk concert, en als ik in de kranten lees hoe de meisjes vooraan bij bosjes in zwijm vielen, dan zal het wel goed geweest zijn zeker?

Top