Straffe zangeres
Wel, diegenen die mij kennen zullen wel weten dat Qntal mijn absolute favoriet is. Die middeleeuwse teksten in alle mogelijke talen (oud-Duits, Latijn, oud-Frans en zelfs Spaans) gecombineerd met zowel middeleeuwse muziek als toch wel heel progressieve muziek levert een unieke sound op die met geen enkele andere band te vergelijken valt. Dat Syrah een straffe zangeres is, kan niemand toch tegenspreken, zelfs al ben je geen voorstander van het genre? Op een festival zijn ze misschien niet zo evident, maar ik vind dat ze er toch schitterend in geslaagd zijn om het publiek aan hun zijde te krijgen. Het eerste nummer was mij onbekend, maar daarom zeker niet onbemind. Het tweede nummer was dan "Maravillosos", een nummer dat ik eigenlijk een van de mindere vind van de derde cd. Daarna met "Maiden in the Mor" en "Am Morgen Fruo" kwamen zowel het optreden als het publiek goed los.
Verder waren er nog "Palästinalied", dat we eerder al in een grappige doedelzakversie gehoord hadden door Saltatio Mortis en "Entre moi et mon amin", naar eigen zeggen het lievelingsnummer van Syrah. En dan was er het nummer waar de hele zaal op zat te wachten "Ad mortem festinamus", wij feesten tot de dood, wat niet zou misstaan als motto voor dit festival!
Bij het zeer complexe vocale nummer "Ecce gratum" uit Carmina Burana, waar ze op vorige optredens al eens de mist in gingen, bleven ze ditmaal overeind. De laatste song "Nihil", met straffe beats maar toch nog steeds met hun persoonlijke stempel, was een vooruitblik op hun volgende cd. Dat belooft!
Het eerste bisnummer "Name der Rose" zorgde voor een moment van hilariteit in de zaal.
De huisvleermuis van Het Kuipke fladderde over vlak voor het podium. Ik denk niet dat Syrah er iets van gemerkt heeft maar het kon niet beter getimed zijn! Het paste schitterend in het sfeervolle optreden met een verrassend warm publiek. Klasse!
Aisling
Top |
