Monza, Vive La Fête & The Sisters of Mercy

Monza
Vive La Fête
Sisters of Mercy

http://www.lokersefeesten.be
http://www.monza.be
http://www.vivelafete.be
http://www.the-sisters-of-mercy.com
Review & pics @ Cutting Edge

Monza

De laatste tijd lijkt Monza wel achtervolgd te worden door een duister new-wave sfeertje.

Niet alleen namen ze tijdens hun “Grand” tour de Dead Souls op sleeptouw: een Leuvense covergroep die de ziel van het legendarische Joy Division doet voortleven, maar ook warmden ze in Lokeren het publiek op voor de al even grote new-wavelegende “The Sisters of Mercy”.

Hoewel ik het vroegere Noordkaap meermaals live gezien heb, was het voor mij de eerste keer dat ik Monza aan het werk zag en ik moet zeggen dat ze er, zelfs in hun witte “debardeurkes”, behoorlijk op los rockten. Vooral de momenten waarop het stevige gitaarwerk naar boven gehaald wordt en Meuris zijn ziel uit zijn lijf schreeuwt, konden me meer dan bekoren. En mij niet alleen, want zelfs gitarist Chris Catalyst van The Sisters of Mercy, die met zijn kompaan even de sfeer op het plein kwam opsnuiven, knikte goedkeurend mee. Stijn en de zijnen hebben zich helemaal gegeven en hoewel het altijd moeilijk is om als eerste band (en soms ook als tweede band of als afsluiter…) het Lokerse publiek te boeien, denk ik dat Monza daar met grandeur in geslaagd is.

1. Alles Half - 2. We Noemen Dat Een Mooie Dag - 3. Dood Aan Alle Meisjes 4. Hulp Via India - 5. Alleen Te Zijn En Hoe Er Mee Om Te Gaan - 6. Panamarenko (Noordkaap) - 7. Een Soort Van Vrede - 8. Rijkdom - 9. Fantoompijn - 10. Van God Los - 11. Als Techniek Faalt

Bis: Tegenstand=Mooi

Top

Vive La Fête

Vive La Fête is voor mij eigenlijk een “acquired taste”. Els Pynoo is nu eenmaal geen groot zangtalent en, toen ik hen voor het eerst aan het werk zag op de Gentse Feesten, vond ik het toch een beetje moeilijk om het sexy over en weer gehuppel en krols gekrijs van de blonde stoot au sérieux te nemen.

De genialiteit van Vive La Fête is eigenlijk pas onlangs tot me doorgedrongen, bij het horen van “Jaloux”:

je fais ce que je veux
ce n'est pas vraiment beaucoup
je chante comme je chante
c'est tout en français
parce que j'aime la langue
mais ce n'est pas parfait

Kortom, Vive La Fête hoeft helemaal niet au sérieux genomen te worden, ze zijn eigenzinnig, willen hun eigen ding doen en zich op die manier amuseren en het publiek een fijne tijd bezorgen. De eigen sound die ze daarbij ontwikkelden werd “kitsch pop” gedoopt en iedereen die hen eens bezig ziet, begrijpt al snel waarom. De prettig gestoorde Els Pynoo en Danny Mommens zorgen met hun Vive La Fête voor een zoele wind in de Belgische muziekscene.
Het publiek een fijne tijd bezorgen, dat deden ze ook in Lokeren. Bij het eerste nummer ging de zang behoorlijk de mist in, maar dat kan ook aan de akoestiek gelegen hebben achteraan het plein. Toen we meer naar voren gingen, klonk de zang al stukken beter.
In haar goudachtige tijgerbloes sprong de kortgerokte Pynoo energiek het podium rond en zorgde zo voor de nodige visuele “kitsch”, hoewel ik eigenlijk te ver stond om goed te kunnen volgen wat er op het podium gebeurde. Bovendien heb ik wel wat beters te doen dan naar het podium te staren, want het zou voor mij een ware marteling zijn als ik op deze aanstekelijke electro-synth-pop zou moeten blijven stilstaan.
Het publiek in de voorste regionen ging ongetwijfeld volop uit de bol, maar ter hoogte van de PA aan de zijkant van het plein, waar wij stonden, was de sfeer jammer genoeg minder uitbundig. Pas tijdens de bisnummers “ça plane pour moi” en “Banana split” leek het hele plein een beetje los te komen, maar tegen dan moest de prettig gestoorde uitbundigheid van Vive La Fête plaats ruimen voor het duistere en mysterieuze van de Sisters of Mercy.

1. Nuit blanche – 2. Mon dieu - 3. Hot shot – 4. Schwartzkopf – 5. Machine Sublime – 6. Petite putain– 7. La vérité – 8. Liberté – 9. Assez – 10. Maquillage – 11. Jaloux – 12. Noir désir – 13. ???(instrumental)

Bis: 14. Ca plane pour moi – 15. 2005 – 16. Banana split

Top

The Sisters of Mercy

Het was met lage verwachtingen dat ik maandag naar de Lokerse Feesten trok voor het concert van The Sisters of Mercy, die me nochtans na aan het hart liggen. Ze hebben nu eenmaal een niet zo goede live-reputatie en dat kon ik jammer genoeg in 2001 aan den lijve ondervinden tijdens hun concert in de Brielpoort in Deinze. Toegegeven, de beroerde akoestiek van die zaal zal ook wel een rol gespeeld hebben, maar toch herinner ik me dat optreden als één grote teleurstelling. De klank was erbarmelijk, de nummers onherkenbaar, het zicht slecht en het publiek apathisch…
Maar iedereen verdient een tweede kans en dus wilde ik ze in Lokeren zeker niet missen.
En ik prijs mezelf gelukkig dat ik erbij was, want was me dat daar een revanche in Lokeren!
The Sisters of Mercy slaagden glansrijk voor hun herkansing, voor het publiek daarentegen zit er niks anders op dan zittenblijven.
Plots stonden ze daar: traditiegetrouw spoot de rookmachine veel rook, maar zonder deze keer daarbij de kaalgeschoren Andrew Eldritch en zijn kompanen al te veel aan ons oog te onttrekken; ons blote oog… want het doen en laten van The Sisters mocht niet op het groot scherm geprojecteerd worden. The Sisters laten dan ook geen kans onbenut om de zweem van mysterie, waar ze zich maar al te graag in wentelen, in stand te houden.
Het is hen vergeven, want Andrew was verrassend goed bij stem, de gitaristen ramden er stevig op los en drumcomputer Dr. Avalanche was in topvorm. Wie een beetje bekend was met de albums van The Sisters of Mercy, kende ongeveer de helft van de set, maar de ‘Industrial Groove Machine’ vertikte het uiteraard om enkel hits te spuien. Jammer voor de mensen die enkel gekomen waren voor die nummers, want zij moesten het stellen met het mooie ‘Alice’, een niet al te beste versie van ‘Temple of Love’ en het stevige First & Last & Always, tevens het enige nummer dat aan bod kwam uit de gelijknamige cd. ‘Marian’ werd vakkundig van de setlist geweerd. Jammer, maar ik heb in ieder geval ook met volle teugen genoten van ‘Ribbons’, ‘Flood I en II’, ‘Dominion’ , ‘Lucretia’ en ‘Vision Thing’. Van de nummers die niet op de officiële albums terug te vinden zijn, springen ‘Giving ground’ en ‘Suzanne’ het meest in het oor. The Sisters of Mercy maken het zichzelf natuurlijk niet gemakkelijk door al jaren geen cd’s meer uit te brengen. De liefhebbers zouden het nieuw materiaal dat ze steeds live brengen wel eens op cd willen zien verschijnen, zodat ze niet altijd hun toevlucht hoeven te nemen tot bootlegs van lamentabele kwaliteit.
Nu ja, een groep mag wel bepaalde kapsones hebben, vind ik, dat is een deel van de charme.
Dat je in Lokeren vooral te doen had met mensen die maar enkele hits kenden van The Sisters of Mercy, merkte je wel aan de sfeer. Hier en daar ging een eenzame fan uit de bol in de massa, maar de rest stond erbij en keer ernaar. Sfeer zal je waarschijnlijk wel vlak voor het podium teruggevonden hebben, alleen jammer dat het onmogelijk was om daar te geraken.
Ik kan maar hopen dat Andrew zondag op het M’era Luna-festival even goed bij stem is en dat het Duitse publiek garant zal staan voor ietwat meer sfeer.

1. Crash and Burn – 2. Ribbons – 3. Come Together – 4. Alice – 5. Flood I – 6. Giving Ground – 7. Dominion/Mother Russia – 8. Summer – 9. First and Last and Always – 10. Will I Dream – 11. Slept – 12. Anaconda – 13. Temple of Love – 14. On the Wire/Teachers – 15. Suzanne – 16. Romeo Down – 17. Flood II
E1: 18. Uptown Top Ranking (samples: Emma) – 19. Lucretia, my reflection
E2: 20. Top Nite Out (instrumental) – 21. Vision Thing

Top