Some people have all the luck! Twee weken geleden kreeg ik op het laatste nippertje nog de kans om naar U2 te gaan en vorige vrijdag mocht ik naar het uitverkochte concert van Morcheeba in de AB in Brussel en dan nog gratis ook (dankjewel Sofie!).
Er was geen support act, maar het publiek kon wel chambreren tijdens een sfeervolle dj-set. Iets na negenen verschenen de bezielers van Morcheeba, Paul en Ross Godfrey, met hun muzikanten op het podium. Na een instrumentale start haalde Paul Godfrey al zijn charmes boven. Hij liet het publiek weten dat hij erg blij was opnieuw in Brussel te spelen en complimenteerde de AB met haar prachtige zaal. Vervolgens werd het tijd om de nieuwe zangeres voor te stellen. Tegen alle verwachtingen in kondigde Paul niet Daisy Martey -de stem van het nieuwe album “The Antidote”- aan, maar Jody Sternberg, de voormalige achtergrondzangeres. Al moet ik er bijzeggen dat velen, inclusief enkele journalisten, waarschijnlijk niks merkten van deze onverwachte derde frontvrouw-switch en gewoon dachten dat Daisy voor hen stond.
Jody gaf ons niet de tijd om van de verrassing te bekomen; ze stak dadelijk van wal met het vrolijke “Lighten up”. Meteen was ook de toon gezet voor het hele concert, want wie dacht dat Morcheeba enkel muziek brengt waar je bij wegdroomt, onderuitgezakt in een comfy sofa met een glaasje wijn in de hand, moest ongetwijfeld zijn mening herzien. Met hun nieuwe album staat de groep niet langer voor “mellow” trip-hop, maar zijn ze duidelijk een nieuwe, meer swingende richting ingeslaan met zowel bluesy, als psychedelic en folky invloeden en prominentere gitaarriffs.
Toen ik Morcheeba enkele jaren geleden zag op Werchter was ik vooral enorm verrast door de warme stem van toenmalige zangeres Skye Edwards. Jody Sternberg’s stem klinkt misschien net iets minder warm als die van Skye (en die van Daisy), maar dat compenseert de goedlachse zangeres uitgebreid door haar warme persoonlijkheid en haar wervelend enthousiasme. Die uitbundigheid past trouwens heel erg goed bij de grappen en grollen van de gebroeders Godfrey, die interactie met het publiek duidelijk hoog in het vaandel dragen. Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat een Brussels publiek binnen de drie tellen volledig uit je hand eet? Juist ja, je laat hen zelf kiezen of ze de bindteksten in het Frans of in het Engels willen horen. Wie het luidst roept, wint de stemming. Hoeft het gezegd dat de overwinning voor het Frans overweldigend was? Jody bewees in ieder geval dat ze een aardig mondje Frans spreekt en lichtte haar kompanen op tijd en stond in over wat ze nu eigenlijk aan het vertellen was. De Godfrey-broers op hun beurt grapten –weliswaar in het Engels– achtereenvolgens over Belgische frietjes, stonede langharige Hollanders, Oostende aan zee als droombestemming, geblokkeerde chacra’s, enz.
Maar tussendoor was er ook nog muziek natuurlijk… De setlist bevatte een ideale mix van oude en nieuwe nummers. Jody lijkt zich het beste te kunnen uitleven in de nieuwe, up-temponummers, maar ook de oudere pareltjes zoals “Part of the process”, “Moog Island” en “Sea” doet ze alle eer aan. En wanneer ze dan nog eens haar sax bovenhaalt, staat het publiek al helemaal in bewondering voor deze energieke spring-in-het-veld. Sommige Morcheeba-fans zullen misschien het dromerige sfeertje van weleer gemist hebben, maar alles bij elkaar gerekend was het toch een sfeervol concert dat eindigde in een grootse finale met de hits “Sea”, “Trigger Hippie” en “Rome wasn’t build in a day”. Morcheeba maakte er vrijdag een gezellige boel van. Ze zijn een nieuwe richting ingeslaan, maar mogen wel eens beslissen welke zangeres ze eigenlijk op hun reis willen meenemen.
Aisling
|
