The Cure: een instantvitaminekuur
Op vrijdag 14 maart 2008 legde The Cure ons bijna drie uur lang in de watten (lees: het spinrag) in een tot de nok gevuld Antwerps Sportpaleis.
Meestal sta ik niet te popelen om naar concerten van een dergelijk kaliber te gaan, maar als Cure-fan heb je nu eenmaal weinig keuze: toen ik in ‘92 op 15-jarige leeftijd mijn eerste Cure-concert bijwoonde, speelde de band al voor een uitverkocht Flanders Expo. Een intiem clubconcert in een zaal als de Ancienne Belgique, het Koninklijk Circus of de Bozar lijkt dus al lang niet meer tot de mogelijkheden te behoren. Ook al koester ik The Cure al 18 jaar lang en zou ik ze stiekem wel helemaal voor mezelf willen, hun nog steeds groeiende trouwe schare fans is hen meer dan gegund!
Muziek speelt al jaar en dag een grote rol in mijn leven, maar voor The Cure heb ik in een donker hoekje van mijn wezen zelfs een apart kaarsverlicht altaartje opgericht. Dit is natuurlijk een beetje literaire overdrijving, maar ‘al lachende zegt de zot de waarheid’. Het is dan ook niet uitgesloten dat u me van enige subjectiviteit zal kunnen betichten.
Ik merk dat mijn inleiding al de proporties begint aan te nemen van de gemiddelde intro van de uitgesponnen nummers op Disintegration, dus laat me maar snel een strofe aanheffen!
Of neen, eerst nog een klein stukje intro, om het af te leren… Na een fileloze rit van Gent naar Antwerpen, parkeerden we onze wagen, op aanraden van de organisatie, op een Park & Ride en zetten we onze tocht gratis per tram verder. Een excellent advies, zo bleek! We bereikten het Sportpaleis vlotjes, ruimschoots op tijd voor de hoofdact (maar helaas te laat voor 65daysofstatic) en geraakten zonder al te veel aanschuiven binnen. Een korte zoektocht naar de juiste zitjes leerde ons dat we naar de voorlaatste rij verbannen waren, maar we slikten de bittere pil en nestelden ons berustend maar verwachtingsvol op onze plaatsen. Ons ongeluk zou overigens later nog een geluk blijken, want we bleken tot de weinigen te behoren die niet te lijden hadden onder een erbarmelijke geluidskwaliteit in het Sportpaleis.
Een tiental minuten na het voorziene aanvangsuur werd een sterrenhemel op de schermen geprojecteerd en zwollen de klanken aan van Plainsong, het openingsnummer van Disintegration. Een perfecte opener, meteen gevolgd door het uit dezelfde cd geplukte, onheilspellende Prayers for rain. Oude en iets minder oude (maar toch niet meer zo jonge) nummers wisselden elkaar af. Zo werd A strange day uit 1982 gevolgd door Alt.end en The end of the World, twee songs uit het voorlopig recentste album The Cure, dat in 2004 verscheen. Dit zijn ongetwijfeld de betere songs van dit album, maar de kloof met het oudere werk blijft toch groot. Met het catchy Love song, het melancholische To wish impossible things en de meezinger Pictures of you wist de band echter het publiek snel terug voor zich te winnen. Het meezingen lukte helaas niet altijd even goed, aangezien zanger Robert Smith, die overigens heel goed bij stem was, af en toe creatief aan het knutselen ging met de teksten.
Smith maakte nog steeds een grappig bedeesde maar lang niet zo introverte indruk als op de Lokerse Feesten 2005. Een spraakwaterval zal hij op het podium nooit worden, maar who cares, als het hem maar niet aan woorden ontbreekt wanneer hij weer eens een beklijvende tekst uit zijn pen laat vloeien! Tussen de nummers door liet Smith zich geregeld een o zo schattige “th’nK YOU” ontvallen (fonetische transcriptie ongeveer [kjuə], jawel, lijkt verdacht veel op de groepsnaam, als dat geen subliminale reclame is!) en ik kon me niet van de indruk ontdoen dat hij zich behoorlijk in zijn nopjes voelde.
Tijdens de ‘monster’hit Lullaby, alweer een har(t)ig hapje uit Disintegration, waagde hij zich tot groot jolijt van het publiek zelfs aan enkele funky danspasjes. Daarna koos de band het ruime sop met From the edge of the deep green sea, een prachtige, contemplatieve lovesong uit Wish, waarna ze het meteen over een andere boeg gooiden met het prettig gestoorde Hot hot hot. Een deel van het publiek op onze tribune veerde uitbundig recht, maar niet voor lang, want met het nieuwe (onbekende en dus ook een beetje onbeminde) Please Project werden ze (letterlijk) terug op hun plaats gezet. Van toen af aan werkte de band echter naar een climax toe met achtereenvolgens The Walk, een van de weinige nummers waarin ik de keyboards écht miste, en het explosieve Push! Pas volledig dolletjes werd het tijdens Friday I’m in love, In between days, Just like heaven en Primary. Daarna werd het enthousiaste publiek weer tot de orde geroepen. “Change of mood,” aldus Robert, en hij liet ons kennismaken met A boy I never knew, een nieuw nummer uit het album dat later dit jaar zou moeten verschijnen. Weemoed troef in deze song, die me best wel wist te raken, maar Robert en co achtten opnieuw de tijd rijp voor een wild mood swing (echter niet uit het gelijknamige album) en trakteerden ons op Never enough en Wrong number. De set beëindigen deed The Cure op een heerlijk eigenzinnige manier met twee van de donkerste nummers uit hun repertoire: One hundred years en Disintegration.
Gelukkig was de band ondanks een mijns inziens veel te bescheiden applaus vrijgevig met bisnummers. Tijdens de eerste bisronde kwamen vier nummers uit Seventeen seconds (1980) aan bod: At night, M, Play for today en A forest. Vooral fijn om M en Play for today live te horen, maar de slome vocals van Smith tijdens A forest deden mij vermoeden dat hij deze song net iets te veel als een verplicht nummertje begint te ervaren. De band dook opnieuw de coulissen in en ik bleef een beetje teleurgesteld achter, hopend op meer. En dat kregen we! De tweede bisronde begon met een andere klepper, Boys don’t cry. Opnieuw een uitzinnig Sportpaleis, maar ondergetekende stond erbij en keek er (enigszins sceptisch) naar. Bij de eerste noten van Jumping someone else’s train fleurde ik echter helemaal op en het werd er alleen maar beter op met het heerlijke punky Grinding halt en 10.15 Saturday Night uit Three imaginary boys (1979)! Nogmaals nam the The Cure afscheid, ditmaal met Killing an Arab in een versie op speed. En ja hoor, we kregen nog een derde bisronde. Daarbij trok de band resoluut de kaart van de uitbundigheid. Eerst brachten ze Freak Show, een nieuw nummer dat Smith -olijk over het podium huppelend- duidelijk op het lijf is geschreven. Daarna nog meer van dat vrolijks met Close to me, waarin het Sportpaleis veel weg kreeg van een voetbalstadion en Smith zich ten volle uitleefde op een kazoo. Het definitieve afscheid (tot het volgende concert uiteraard!) gebeurde op de luchthartige klanken van Why can’t I be you?
En dát is nu net het beeld dat ik van The Cure heb: volgend jaar mag de band zijn dertigste, en de frontman zijn vijftigste verjaardag vieren, maar ik heb er een goed oog op dat hen een eeuwige jeugd beschoren is, in hun koppige eigenzinnigheid, plagerige wispelturigheid, zwartgeblakerde somberheid, kinderlijke uitbundigheid, kortom onuitputtelijke veelzijdigheid!
Outro
Dit drie uur durende concert was voor mij één langgerekt vitamineshot, waardoor ik er hopelijk weer een jaar of twee tegenaan kan! Ik weet dat ik nog veel goede concerten zal bijwonen, maar ik denk niet dat ik er dit jaar nog één zal zien dat me emotioneel zo zal raken als The Cure op 14 maart (tenzij misschien The Cure op een andere datum dit jaar?). Daar steek ik mijn hand voor in het vuur. Beter nog: mocht dit toch gebeuren, dan spring ik stante pede in de wagen en rij ik eigenhandig en -voetig naar het centrum van Brussel. Wie mij een beetje kent, voelt ongetwijfeld al een paniekaanval opkomen... Geen nood, al wie ik liefheb zal ik van tevoren een seintje geven, zodat ze ramen en deuren gesloten houden en vooral hun stalen ros die dag niet van stal halen!
Aisling |
