Geen van de albums is mij bekend, moet ik toegeven, dus waagde ik een gokje en tekende ik present op dag één, ook al was ik nog nauwelijks uit de bloemkolen toen de band deze twee albums uitbracht. Het was vooral hun grootste hit ‘Love like blood’ uit 1985 die, pas jaren na datum, de naam ‘Killing Joke’ in mijn muzikaal geheugen grifte en mij bijgevolg op 29 september naar de AB lokte.
Het concert was niet uitverkocht, maar de zaal was aardig gevuld en, wat belangrijker is, het publiek had er duidelijk zin in! Eerst werden we nog meer op temperatuur gebracht door de sympathieke Franse metalband Treponem Pal. De temperatuursverhoging die de band met zijn zware metalen bewerkstelligde in deze koude najaarsdagen werd door het publiek warm onthaald. |
Treponem Pal (9 pics)
|
Met podiumprésence alléén kom je er natuurlijk niet, maar ik kan jullie geruststellen, ook op het stemgeluid viel niet veel aan te merken. Coleman droeg een bruingrijze overall en enkel de pierrotachtige zwarte mascara onder zijn rechteroog leek een eenzame verwijzing naar de new-wavestrekking waartoe de groep toch wel gerekend wordt.
Hoewel gitarist Kevin ‘Geordie’ Walker een vrouw en zoon heeft, leek hij met zijn matrozenpetje en zwoele blik wel ontsnapt uit de centerfold van de Playgirl voor veteranen. Dat doet uiteraard niets ter zake, zolang hij ons maar trakteert op het betere gitaarwerk en dat deed hij met verve.
Martin ‘Youth’ Glover, producer van ondermeer Wet Wet Wet, Tom Jones, The Orb, Heather Nova, … schudde vlotjes de baslijnen uit de korte hemdsmouwen. De lijst met bekende namen met wie hij als producer al heeft samengewerkt, is indrukwekkend, maar zelf is hij klaarblijkelijk het musiceren ook nog niet verleerd.
Ook drummer Paul Ferguson verdient het nodige respect: zijn slagwerk deed af en toe mijn mond openvallen, maar mijn buren waren zich te veel aan het uitleven om mij erop te kunnen wijzen dat dat toch maar een onnozel zicht is.
Aan dit gitaar-, bas-, en drumgeweld werden nog keyboards toegevoegd om de line-up compleet te maken.
Killing Joke schudde de beide albums grondig door elkaar en het publiek onderging anderhalf uur lang hetzelfde lot toen het de vroege nummers als een pletwals over zich heen kreeg. De AB-security kon zelfs niet tijdig ter plaatse zijn om enkele overenthousiaste fans ervan te behoeden vakkundig op hun bek te gaan toen ze het publiek indoken.
Tijdens de bisronde kwam dan onder andere ‘Love Like Blood’ aan de beurt, opgedragen aan de overleden bassist Paul Raven. Eerlijk gezegd, voor mij hoefde dat helemaal niet, want de groep had met hun rauwe, compromisloze vroege nummers al zodanig indruk gemaakt dat deze melodieuze new-wavesong eerder uit de toon viel.
Kortom, de naam Killing Joke mag dan wel verwijzen naar een legendarische Monty Python-sketch over een letterlijk dodelijke grap die in WO II ingezet wordt als massavernietigingswapen, de groep zelf is nog lang niet klaar om het loodje te leggen, en dat is maar goed ook!
|
